شب یلدا یا شب چله آخرین روز آذرماه، شب اول زمستان و درازترین شب سال است.ایرانیان باستان با باور اینکه فردای شب یلدا با دمیدن خورشید، روزها بلند تر شده و تابش نور ایزدی افزونی می یابد، آخر پاییز و اول زمستان را شب زایش مهر یا زایش خورشید می خواندند و برای آن جشن بزرگی برپا می کردند.
این جشن در ماه پارسی «دی» قرار دارد که نام آفریننده در زمان قبل از زرتشتیان بوده است که بعدها او به نام آفریننده نور معروف شد.
نور، روز و روشنایی خورشید، نشانه هایی از آفریدگار بود در حالی که شب، تاریکی و سرما نشانه هایی از اهریمن. مشاهده تغییرات مداوم شب و روز مردم را به این باور رسانده بود که شب و روز یا روشنایی و تاریکی در یک جنگ همیشگی به سر می برند. روزهای بلندتر روزهای پیروزی روشنایی بود، در حالی که روزهای کوتاه تر نشانه یی از غلبه تاریکی.




ادامه مطلب
تاريخ : پنجشنبه سیزدهم آذر 1393 | 16:59 | نویسنده : احمد يوسفي سرخي |



تاريخ : چهارشنبه بیست و هشتم آبان 1393 | 21:35 | نویسنده : احمد يوسفي سرخي |

پیشینه این گونه آواز مربوط به دوران قبل از اسلام می‌باشد که در بعضی از کتب نزدیک به دین زرتشتی و در ستایش اهورا مزدا و همچنین در توصیف طبیعت و زیبایی فصل بهار و ستایش شاهان و امیران آمده است. بعد از ورود اسلام و مذهب شیعه این گونه آواز با مفاهیم مذهبی و روایات اسلامی آمیخته شدند. درباره نوروزی خوانی برای نخستین بار الکساندر خوتسکو ایرانشناس روسی در سال ۱۸۴۲ در کتابی در مورد فرهنگ و گویش‌های شمال ایران که در لندن به چاپ رسیده اشاره شده است.

در نوروز خوانی افرادی که به آنها نوروز خوان گفته می‌شده است پیش از آغاز فصل بهار به صورت دوره‌گردی به شهرها و روستاهای مختلف می‌رفتند و اشعاری در مدح بهار یا با ذکر مفاهیم مذهبی به صورت بداهه یا از روی حافظه می‌خواندند. این اشعار به زبان فارسی و یا زبان‌های محلی بوده است و پس از اسلام اغلب پس از ستایش خدا در مدح امامان شیعه گفته می‌شده است. این اشعار بیشتر بصورت ترجیع بند بوده و توسط یک یا چند شخص همزمان خوانده می‌شده است.



جهت ديدن بقيه عكسها به ادامه مطلب رجوع فرمائيد.



ادامه مطلب
تاريخ : پنجشنبه بیست و دوم اسفند 1392 | 9:59 | نویسنده : احمد يوسفي سرخي |
ته دسه هيمه و رسن بورده                ته قد نشاء و خرمن بورده
اتا دم راحت دنيا نکردي                      ته عمر صحرا بتتن بورده
*************
لالالالا خسه تن بلاره                        شه مار بوي پيرن بلاره
*************
ته مه گره دايي توئه بلاره                 ته شو مسه نشي خوئه بلاره
مسه لالا خوندسي تا صواحي           مسه داشتي آرزوئه بلاره
*************
لالا دل دارنه ارمونه بلاره                   بي ته دنيا مه زندونه بلاره
*************
ته دوش مشته هيمه، من ته بلاره      ته دس پره پينه، من ته بلاره
يا نشاء کردي يا مال په دئي             ته سر ا تن خسه، من ته بلاره
*************
لالا چش مشته اسري بلاره              ته مه دنياي خشيه بلاره
*************
افتاب ته دل گوشه نوونه بهار             ته دسه ونوشه نوونه
اگه دنياي خشي مه بووشه             جان مار گرم کشه نوونه
************
لالالالا شه غمخواره بلاره                  اسا ونه تن نخاره بلاره


تاريخ : پنجشنبه بیست و چهارم بهمن 1392 | 16:19 | نویسنده : احمد يوسفي سرخي |

تو مه جان ماره ته دا بمیرم                                        همش سبزه زاره ته دا بمیرم

اگه دنیا سوز و سرما بوو                                           همیشه بهاره ته دا بمیرم

نه نه ماه و نه روز تا که گت بووم                                  ته مِر بی قراره ته دا بمیرم

اته راحت خو تنه آرزو                                                 تو شو زینّه داره ته دا بمیرم

اته دل به پش  تو نخارده غذا                                       همش لقمه خواره ته دا بمیرم

ته دس مشت اوله ته دوش وچه                                  همش فکر کاره ته دا بمیرم

ته کار و ته زحمت چه بی منّته                                     خب پرستاره ته دا بمیرم

جان مارا ته کشه ی خوی دا                                       مه دلّ قراره ته دا بمیرم

خبی وینه بیه ته ور قرض گیرن                                      چونکه انّه خاره ته دا بمیرم

همه ی غم و غصه ره دارنه دل                                      کوی استواره ته دا بمیرم

تَ فرق نکنه و چه خار و بد                                           چنّه با وقاره ته دا بمیرم

تِ ارمون اینه جمع بوون وچیله                                       همه ی غمخواره ته دا بمیرم

اگه پر دنیّوو    خنّه ی    امید                                        تو هم پرو ماره ته دا بمیرم

ته شرمنده مِ  چی بوام جان مار                                    تو چشم انتظاره ته دا بمیرم

بهشتم ته مزّ  کچیک و کمه                                          تو پره براره ته دا بمیرم

جلالیِّ ارمون اینه نوینه                                                و چه ی بی ماره ته دا بمیرم



تاريخ : پنجشنبه بیست و چهارم بهمن 1392 | 16:3 | نویسنده : احمد يوسفي سرخي |
سلام بر هم ولايتي ها هر كجه درني سلامت باشين

رفيقون  در مورد مطلب بالا هر چي شمه دل تنگ خانه نظر هادين؟



تاريخ : پنجشنبه بیست و هشتم آذر 1392 | 13:45 | نویسنده : احمد يوسفي سرخي |

مردم سرزمین باران برای همه چیز فرهنگی و باوری دارند یکی از این باورها در مورد باران است.

یادم هست سالها قبل وقتی که هنوز بئو شال ها در آیش ها خانه داشتند(البته شکر خدا امسال 2جفت شال در بالا پنبه جاری دیدم و از خوشحالی برای تمام بچه محل ها پیامک زدم که اگر نگاه چپ به ایشان کنند حسابشان با خودم هست)موقعی که بئو شال، بئو(زوزه)می کرد باورمان این بود که باران میاید یا زمانی که وک را می کشتند می گفتند فردا باران میاید یا موقعی که وک ها به سرود خوانی می پرداختند نیز مطمئن می شیدیم که فردا هوا بارانی است.



ادامه مطلب
تاريخ : جمعه یکم شهریور 1392 | 13:51 | نویسنده : احمد يوسفي سرخي |

 بَیه شُو ، وِنه بورِم بَزِنم پا صحرا رِ
هاکانم داد بزِنم وَنگ بِرامِنم خی ها رِ   
بی چراغِ سو دازِ گِرمه دوش
دوُر دوُر کامبه تا شُو پَر بَیرِ
اَندِ شومبهِ را، اندِ زَمبه وَنگ
طِلا خونِش رِ تا سَر بَیرِ

گاه کمبه شِه لَلِه واجِ دردِ دل شِه گُلنساجِ
زَمبه خدا، خدایا کی فَصلِ شُوپه بو رِ دَر
پاییز بیه تا بِتونم، شِه بینجِ بَزِنم کَر
خدایا کی بونِه فرو بورِه شُو
را دَکِفم بورم تا چشمهِ لو
شه سَرو دیم و لینگِ بَزِنِم اوُ
بورم نومزهِ پیش خو ها کنم، خو ...





تاريخ : جمعه یکم شهریور 1392 | 13:39 | نویسنده : احمد يوسفي سرخي |
سواد کوه زمین سبزه کوه

                             بهشت موندنه دل کنده او

الاهی تا ونوشه هسته خش بو

                            افتاب ته سوادکوه ر هاده سو

طبيعت بهاري در استان مازندران

سوادکوه ترمن اباد هاکنم

                            هرستم سی سر من داد هاکنم

از دست زمونه فریاد هاکنم

                           سینه ر چاک هادم دل شاد هاکنم

شیرگاه تا گدوک مال سوادکوه

                          خنه ای امیری بالای کوه

زیراب عبدالحق مه رو دررو

                           امام زاده حسن مه چش سو

سرخکلا نگین سوادکوه هس

                           الهی خش باشن ونه مردمون



تاريخ : جمعه یکم شهریور 1392 | 13:20 | نویسنده : احمد يوسفي سرخي |
       

حبیب الله بدیعی

 

حبیب الله بدیعی (۱۳۱۲ سوادکوه - ۱۳۷۱ تهران) موسیقی دان و نوازنده ویلن ۴ فروردین ۱۳۱۲ در سوادکوه مازندران به دنیا آمد.

او از سال ۱۳۲۹ به عنوان تکنواز با برنامه موسیقی ارتش همکاری کرد و سال بعد بود که رسما وارد ارکستر ابراهیم منصوری شد. حبیب الله بدیعی در سال ۱۳۳۱ در فیلم «ولگرد» صدای قوامی و شمس را با ویلن همراهی کرد. در سال‌های ۱۳۳۳ تا ۱۳۳۴ ارکستر کوچکی تشکیل داد که خوانندهٔ آن بانو شمس بود.

این ارکستر تا پایان سال ۱۳۳۶ هر شب جمعه برنامهٔ رادیویی داشت. یک سال بعد وی وارد برنامه گلها شد و با خوانندگانی چون مرضیه، الهه،پوران، دلکش و رویا همکاری کرد. وی حدود ۲۰۰ آهنگ ساخته‌است که یکی از معروف ترین آن‌ها کعبه دل‌ها با صدای بانو الهه می‌باشد



تاريخ : چهارشنبه دوازدهم تیر 1392 | 15:3 | نویسنده : احمد يوسفي سرخي |

ياد سرخكلا و دوستان عزيرم بخير

این مطلب از وبلاگ یه سرخکلایی گرفتم که دور از شهر خودشه که حرف دل من وشما  رو میزنه.......

می گن سرخکلایی ام ... ولی تو شناسنامه بر خلاف پسر عموی عزیزم چیزی درج نشده به نام سرخی یا سرخکلایی ! ولی تو محل تنظیم شناسنامه نوشته : شهرستان سوادکوه بخش مرکزی حوزه ی روستایی روستا سرخکلاه !

گفتم سند ارائه کنم ! ولی چه سندی بالاتر از اینکه 15 سال زندگی کردم توش ؟؟!!
وقتی تو
 سرخکلاه زندگی می کردم از همه چیزش بیزار بودم ... از جنگلش ... از راهش ... از چاله چوله اش ... از مردمانی که جواب سلامتو به زور می دادن ...از فقرش ... از نداریش ... از محروم بودنش ... از همه چیزش ...



ادامه مطلب
تاريخ : سه شنبه بیست و دوم اسفند 1391 | 14:27 | نویسنده : احمد يوسفي سرخي |
شمه عید موارک الخصوص سرخکلایها

زمان دقیق تحویل سال نو 1392
لحظه تحویل سال 1392 هجری شمسی به ساعت رسمی جمهوری اسلامی ایران ،ساعت  ۱۴:۳۱:۵۶ روز چهارشنبه ۳۰ اسفند ۱۳۹۱ هجری شمسی است

 



ادامه مطلب
تاريخ : دوشنبه بیست و یکم اسفند 1391 | 15:11 | نویسنده : احمد يوسفي سرخي |

كيوس گوران،‌ بي‌گمان از نام آوران حوزه فرهنگ و فولكلور مازندران و ستاره‌ي درخشاني در آسمان ادب اين استان پهناور است. با حس و حالي ناب و گنجينه‌ي وسيع لغات محلي.

كيوس گوران،‌ بي‌گمان از نام آوران حوزه فرهنگ و فولكلور مازندران و ستاره‌ي درخشاني در آسمان ادب اين استان پهناور است. با حس و حالي ناب و گنجينه‌ي وسيع لغات محلي. براي انجام اين گفت و گو، دست ياري به سوي مهندس مرتضي قدسي،‌ يكي از دوستان نزديك آقاي گوران كه خود از مفاخر علمي و مهندسي استان است،‌ دراز كرديم و به اتفاق خانم مهندس نوشين مولايي كه سابقه خانوادگي ديرينه‌اي با مهندس گوران داشته،‌ به محضر استاد رسيديم و همراه با همسرمهربانش (خانم مهيندخت رضايي يكتا) در نشستي بسيار صميمي (در منزل ايشان، در ساري) شنونده حرف‌هاي نغز و شيرين او بوديم. گوران، سال‌هاي سال است كه هيچ صدايي را نمي‌شنود و به تعبير يكي از دوستدارانش در زمره‌ي شاعراني است كه گوش شنوايي ندارند. اين مصاحبه را بخوانيد و به گرانقدري اين شاعر مازندراني پي ببريد.



ادامه مطلب
تاريخ : جمعه یازدهم اسفند 1391 | 19:17 | نویسنده : احمد يوسفي سرخي |

نمي دنم کيوس گوران اوريمي را شاعري عاشق بنامم يا عاشقي که شعر مي سرايد.او "چل سال" عاشقي کرده است و عاشقانه هايش لاجرم بر دل مي نشيند.

کيوس هر چند سال يک بار خبرساز مي شود و اين بار به بهانه انتشار سومين مجموعه شعرهايش:چل سال عاشقي.

مشتي برار جان،نام شعر بلندي است از کيوس که براي دوست قديمي خود سروده،عزيزي که پس از بازنشستگي به اروپا کوچيد و به فرزندانش ملحق شد.مشتي برار جان تابلوي بلندي است که در آن سنت ها و حرمت ها و عشق ها و خاطره ها به تصوير کشيده شده است:
...امه لتکا
جاي امن شکروم
سرخ ایا
امه سرپيش
دوک امو سيو تيکا
امه دس اسلحه رزين بيه يا کلاسنگ
نا که تير ديو –تفنگ!
تله که هم اشتمي
انده وسه نازاديم اسپه تيکاره
تا که نيره مثلا" امه هواره...



ادامه مطلب
تاريخ : جمعه یازدهم اسفند 1391 | 19:4 | نویسنده : احمد يوسفي سرخي |
قصه ای می گویم ..
بس  گران و افتخار
می کند همراهی ام
شعر من ، تا انتها

می نویسم ،  روستا
مردمانش سخت کوش
از کشاورزش  تا ...
کودکانش ،  جنب و جوش

کوشش جمعیتی
باغ و شالیزار و دشت
چهره سبزینه اش
در صفایند در سکوت


ادامه مطلب
تاريخ : سه شنبه هشتم اسفند 1391 | 21:5 | نویسنده : احمد يوسفي سرخي |

عید موارکا و تعبیر حروف هفت سین نوروز

ایرانیان کهن و مردم بابل عدد "هفت" را مقدس می شمردند، طبقات آسمان و زمین و سیارات هفت بوده است، ستارگان هفتگانه ((زهره، مشتری، عطارد، زحل، مریخ، زمین و خورشید)) و ایام هفته نیز هفت روز است و گرامی میداشتندش.

پارسیان در تمامی روزهای فروردین خانه های خود را چراغانی کرده و چوب های خوشبو می سوزانند و شمع ها را روشن نگاه میدارند و خوانچه ای پهن می کنند که بر آن هفت چیز که نامشان با حرف ِسین شروع شده باشد میگذارند (هفت سین) مانند:

سبزه: نمودار ِگلهای زیبا و زینتی، سرسبزی و خرمی

سرکه: نماد شادی (میوه درخت تاک در ایران، میوه شادی خوانده میشد)

سمنو: از جوانه ی گندم، نمود رویش و برکت

سیب: میوه ای بهشتی و نماد زایش

سیر : نگهبان سفره (در اکثر فرهنگ های آریائی برای سیر نقش محافظت کننده از شر قائل بودند)

سماق: نماد مزه زندگی

سنجد: بوی برگ و شکوفه ی آن محرک ِعشق و دلباختگی است.

سکه: موجب برکت و سرشاری کیسه



ادامه مطلب
تاريخ : سه شنبه هشتم اسفند 1391 | 21:1 | نویسنده : احمد يوسفي سرخي |

بدیمی دوستان علاقه زیادی به شعر مازرونی دارنه بوتمه  تقدیم هکنیم به تمام سوادکوهی ها

هوشته مره پلای سر گنه تن نگار انه
سفره ره جم نکن نور یار سر نهار انه

درانه دساپا هاکن، بور همه ره صدا هاکن
چکه بزن سما هاکن سرزده با وقار انه

تشت بور لگن بیار طبل و دسر کتن بیار
دشمن ور کفن بیار بورده پار و پرار انه

دهره بیار گلن بزن گو ره بور همن دون
خارک پیراهن دکن یار سمن سوار انه

لمتکا و متکا بیار، کاسه و پیلکا بیار
بزکله جونکا بیار مظهر کردگار انه



ادامه مطلب
تاريخ : سه شنبه هشتم اسفند 1391 | 20:16 | نویسنده : احمد يوسفي سرخي |
۱- روز وِره دو ره، شو وِره خو دره

مفهوم: در مورد کسی که در خواب غفلت بسر می برد و اسیر روزمرگی است عنوان می شود.

 ۲- اَما بوردمی آروس وین، آروس بورده کِنِس چین

مفهوم: وقتی به دیدن کسی بروند و آن شخص بدون توجه به کسانی که به دیدنش آمده اند، دنبال کار خود برود این مثل را می زنند.

 ۳- اونوقت تِره حالی بونه، گتِ لَوه خالی بونه

در مورد کسانی عنوان می شود که در خواب غفلت هستند و زمانی به اشتباهشان پی می برند که کار از کار گذشته است.



ادامه مطلب
تاريخ : سه شنبه هشتم اسفند 1391 | 20:11 | نویسنده : احمد يوسفي سرخي |
تاريخ : دوشنبه بیست و هشتم آذر 1390 | 3:29 | نویسنده : احمد يوسفي سرخي |
جشن تیره ماه سیزده یا همون لال شو
ابتدا یک سری مطالب رو لازم میدونم که گفته بشه
فرهنگ مازندرانی بسیار غنی است که متاسفانه بسیاری از آن ها به فراموشی سپرده شده از جمله اونها اداب و رسوم و جشن هاست.آداب و رسومی مثل نوروز خوانی ، جشن نوروز ماه ، مراسم تیره ماه سیزده ، آیین سنتی 26 عیدماه ، مراسم ورف چال ، شب یلدا ، مراسم بارش باران ، گرفتن ماه و خورشید ، گهواره بندی ، دندان سری کودک ، مراسم ازدواج ، نحوه خواستگاری و  ...از جمله ی این هاست .
بازی هایی مثل آغوزکا یا گردو بازی ، چلیک مارکا ، رزین کا ، کل کا .لنگه کا ، کاب در کنک ، ها بورده بورده ، صید سنتی دوما ، سوچلا یا شکار در آبندان ، کشتی لوچو و ... از تفریحات و بازی های محلی مازندران است .     

ادامه مطلب
تاريخ : دوشنبه بیست و هشتم آذر 1390 | 2:54 | نویسنده : احمد يوسفي سرخي |
  • سیب خیال
  • کوفه
  • لحظه ها
  •